Van dreiging naar rust in één zonsondergang
Afgelopen week was ik in Normandië. Over het weer in Westland ga ik maar geen details delen dit keer. Het was volgens mij vooral Herfst..Toch hebben wij in Noord-Frankrijk vooral kunnen genieten van prachtig herfstweer met, geloof het of niet, maar één dag met buien. Ik deel graag mijn fascinatie voor bijzondere weersverschijnselen met je.
Afgelopen vrijdag, na de enige dag met regen, zag ik bij zonsondergang hoe de laatste buienwolken boven het Franse landschap hun rol speelden. Overdag waren ze nog imposant met donkere neerslaggordijnen en dreigend.. Maar nu, in de avond, restte slechts hun silhouet: een breed aambeeld, rafelig aan de randen, aangelicht door de warme gloed van de ondergaande zon.
Het is een prachtig natuurverschijnsel: de buien die overdag energie opbouwen uit warmte en vocht, geven diezelfde energie ’s avonds weer langzaam terug. Alsof de atmosfeer de balans herstelt. Waar eerst spanning en onrust was, volgt nu stilte en rust.
Wat ik zo mooi vind, is dat je in zo’n moment de cyclus van het weer bijna kunt aanraken. Dreiging maakt plaats voor schoonheid, kracht gaat over in verstilling. In de verte zie je nog contouren van wat geweest is, maar de dreiging is verdwenen.
En precies dát maakt het weer elke dag boeiend: zelfs een uitdovende bui kan het toneel vormen voor een onvergetelijke lucht.
Volgende keer, als je een bui ziet wegtrekken bij zonsondergang, kijk er eens wat langer naar. Grote kans dat je de natuur even ziet uitademen.
Weer of geen weer, er is altijd nieuws!