Rond 1 februari laat het weer zich graag van z’n meest wispelturige kant zien. Het kan een dag zijn van mutsen en natte sneeuw… maar net zo makkelijk van open jas en een voorzichtig lentegevoel. Twee Westlandse herinneringen laten zien hoe groot die verschillen kunnen zijn
Eerst terug naar de nacht van 31 januari op 1 februari 1953. Terwijl elders in Zuidwest-Nederland de ramp zich voltrok, keek men hier met ingehouden adem naar de smalle duinenrij langs onze kust. Bij ’s-Gravenzande, richting Arendsduin, sloeg de zee een diepe bres in het duin. Vrijwilligers, brandweer en leden van de Nationale Reserve gingen met man en macht aan de slag: duizenden zandzakken, klei die met vrachtwagens werd aangevoerd. Zelfs zware zeilen die werden vastgesjord om een echte doorbraak te voorkomen. Het lukte op het nippertje
De schade aan de kust was ondertussen fors: langs de Westlandse kuststrook werd volgens berekeningen in enkele uren zo’n 2,5 miljoen m³ zand weggeslagen. Veel bunkers kwamen bloot te liggen en verzakten; strand en duinen werden afgesloten en bunkers moesten worden opgeruimd omdat ze extra gevaar opleverden. En landinwaarts? Vrijwel elke tuinder had glasschade (onder meer duizenden vierkante meters kasglas en tienduizenden ruitjes).
En dan die andere kant van de medaille: 2 februari 2002—de dag waarop (toen nog) prins Willem-Alexander en Máxima in Amsterdam trouwden. Precies die zaterdag profiteerde Nederland van recordzachte lucht: 15,5°C in De Bilt en zelfs 17,4°C in Arcen. Voorjaarsachtig huwelijksweer, om het niet te vergeten.
Welke 1-februari herinner jij je: storm, ijs, of juist “lente in de winter”? Stuur je verhaal of foto gerust op dan neem ik ’m mee in een volgende column.
Weerman Marco
Bij de foto: Het water beukte hard tegen de duinen aan
© Historisch Archief Westland