Zondag voer ik mee op de Tijdgeest, een zeilende Westlander tijdens een wedstrijd op de Foppenplas en het Bommeer. Een prachtige manier om ons waterrijke achterland te beleven. En om te merken hoe afhankelijk je onder zeil bent van het weer.
Het was typisch rustig novemberweer: veel bewolking, weinig wind en een temperatuur rond tien graden. November heeft de naam van regen en storm, maar kan ook heel kalm zijn. De zon staat laag en heeft weinig kracht. Vocht en lage bewolking verdwijnen daardoor soms maar moeizaam. Voor wandelaars prima omstandigheden, voor zeilers mag er best een briesje bij.
Aan boord dwaalden mijn gedachten af naar vroeger. Westlanders waren toen de vrachtschepen van onze streek. Ze vervoerden groenten en fruit, maar ook mest en andere benodigdheden voor de tuinbouw. Waar wij nu een wedstrijd varen, moest vroeger gewoon brood op de plank komen.
Geen wind? Dan kon je niet eindeloos wachten. Er moest worden gejaagd: vanaf het jaagpad trok men het schip met een lijn voort. Ook bomen en wegen, waarbij de schuit met een lange stok werd voortbewogen, hoorden bij het zware werk.
En vroor het vaarwater dicht, dan moest het vervoer opnieuw worden aangepast. Zodra het ijs sterk genoeg was, konden goederen op een slee verder, voortgetrokken door mensen op schaatsen. Het water veranderde van vaarweg in winterweg.
Wij kijken tegenwoordig op een weerapp voordat we vertrekken. Onze voorgangers moesten vooral naar de lucht kijken en hun spierkracht aanspreken. Dat maakt zo’n zondag op het water extra bijzonder: je vaart niet alleen door het landschap, maar ook een beetje door de geschiedenis.
Weerman Marco – Weerstation Westland
Bij de foto: Laten we trots zijn en blijven op ons mooie erfgoed van de zeilende Westlanders.